غریب قریب رونمایی شد/ تشکری بهترین آثار خود را در دهه ششم زندگی خود خلق کرد – خبر خوب


دومین کتاب «غریب قریب» به قلم سعید تشکری با حضور دکتر. محمد باغستانی محقق و استاد دانشگاه، امیرمهدی حکیمی کارشناس، محمد خسروی راد منتقد ادبی و علاقه مندان و مسئولان استانی ظهر امروز سه شنبه ۱۷ خرداد ماه در کتابفروشی مرکزی بهنشر (انتشارات آستان قدس رضوی) رونمایی شد. در مشهد، همزمان با دهه کرامت و در آستانه میلاد امام رضا (ع).

«غریب قریب» متنی خواندنی برای مخاطبان فارسی زبان

محمد باغستانی محقق و استاد دانشگاه در ابتدای این نشست با بیان اینکه کنجکاویی در این کتاب وجود دارد که تا پایان همراه من بوده است، گفت: آن نیز گنجانده شده است. دست زدن به تاریخ حرم یک اتفاق ارزشمند و جالب است.

یکی از اعضای هیئت علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، معرفی شخصیت های مختلف سیاسی در قالب متن جاری در این کتاب را از ویژگی های این اثر ارزیابی کرد و افزود: حرم به عنوان نماد هویت فرهنگی و .

این نویسنده و پژوهشگر بیان کرد: مرحوم تشکری در این اثر متنی خواندنی برای مخاطبان فارسی زبان ایران بزرگ ارائه کرد و تصویری از ساخت ضریح متبرکه را در کنار هم به تصویر کشید. تسبیح همچنین در کتاب «غریب قریب» گزارشی از روند مکان یابی حرم و تبدیل آن به هویت ملی ما و سیر تاریخی آن می نویسد و اینکه چگونه حرم به تدریج از زمان دفن پیامبر(ص) بخشی از هویت ما شد. کتاب حتی ارزشمندتر اتفاقاً این قسمت از کتاب قابلیت تبدیل شدن به یک فیلمنامه را دارد.

قدرت تخیل چقدر کامل است؟

باغستانی افزود: اما اگر بخواهیم به برخی از کاستی های کتاب بپردازیم می توان به این نکته اشاره کرد که در رمان های تاریخی باید دید که تخیل چقدر بی عیب است و نویسنده چقدر به تاریخ متعهد است، ای کاش نویسنده در پایان در هر فصل به اسناد تاریخی که مبنای این رمان تاریخی بوده اند اشاره شده و منابع اصلی انتخاب شده ذکر شده است. در آثار آقای شجاعی می بینیم که ایشان همواره به کتاب ها و منابع تاریخی مراجعه می کنند و به متن آسیبی وارد نمی کنند.

یکی از اعضای گروه اسلامی هنر و تمدن پژوهشکده تمدن اسلامی گفت: همه می دانیم که این حرم از زمان دفن امام زمان رواج پیدا کرده است اما این رمان در گذشته بازسازی مناسبی نداشته است. نویسنده به قبر هارون الرشید در حرم توجهی نکرده است.

محمد باغستانی در خصوص روند شناخت امام در ایران گفت: این روند بسیار طولانی بوده است و به همین دلیل تاریخ تشیع باید در این کتاب بازسازی شود، اما این روند در چهار یا پنج صفحه در غریب غریب ذکر شده است. ارزش برای این اثر ارزشمند کافی نیست. در حالی که بخش اشاره به صفویان در کتاب کم است، صفویان معماری ایران را تغییر دادند، شاه عباس حرم را طبق نقشه دارالسلطنه اصفهان مرمت کرد، اما در این در کتاب تیموریان و ایلخانی اگر صفویان بیشتر به چشم می آمدند بیشتر اشاره شده بود. رمان بیشتر به چشم می آمد.

* از نظر فرم و محتوا تحت تأثیر ادبیات روسی هستیم

در ادامه نشست امیرمهدی حکیمی، کارشناس و مدیرکل مؤسسه آفرینش های هنری آستان قدس رضوی درباره موضوع رمان گفت: با داستان هایی که به نظر نمی رسد متعلق به جامعه ایرانی باشد. آنچه در آمریکای لاتین به عنوان «رئالیسم جادویی» متولد شد و اتفاق افتاد و در سراسر جهان شهرت یافت، در ایران اتفاق نیفتاد. تاریخ ادبی هزار ساله ایرانی وجود ندارد، اما نویسندگان این کشور از آنچه در جهان هند وجود داشت نهایت بهره را برده و به رئالیسم جادویی دست یافته اند.

امیرمهدی حکیمی گفت: نویسندگان ادبی باید به مطالعه و درک داستان های جهان بپردازند تا چیز جدیدی را کشف کنند و حتی از آن بگذرند. بورخس می گوید من سبک نوشتنم را مدیون سوره عنکبوت در قرآن هستم. اما آنچه سعید تشکری، نویسنده برجسته مشهدی به آن دست یافت، به نظر من تلاشی است برای آشتی دادن مردم با داستان مدرن ما. ادبیاتی که ریشه کهن ایرانی و اسلامی دارد. او عاشق تئاتر و ادبیات نمایشی هم بود و از ترکیب اینها به زبان داستانی خودش رسید، چیزی بین ادبیات نمایشی و رمان که سرآغاز دگرگونی ادبی است.

وی افزود: دنیای بیولوژیکی شکرگزاری که شامل تجربه فیلمنامه نویسی، نمایشنامه، کارگردانی، بازیگری و… است از او مردی چندوجهی ساخته است. بیش از هر نویسنده دیگری که کتاب را مستقیماً با مفاهیم رضوی نوشته است، سپاسگزارم. این آثار با مضامین مختلفی مانند معماری، هویت، مردم و … هستند که برای رسیدن به جریان و ادامه آن باید بیشتر درباره آثار او صحبت کرد.

وی در پاسخ به این سوال که یک هنرمند برای خلق اثری دلنشین باید از نظر هنری به چه جنبه هایی توجه کند تا اثری دلنشین خلق کند؟ وی گفت: به عنوان یک دانش آموز می توانم بگویم هنر در جایی اتفاق می افتد که تصور نویسنده در اثر باشد و خود هنرمند به آن مفهوم اعتقاد داشته باشد، هنر باید هنرمند باشد نه تلاش او، اما در تمام این سال ها می بینیم که هنر اقتباس شده است و این موضوع بسیار متاثر از هنر است.

ما تاریخ را در یک رمان تاریخی نخواهیم خواند

محمد خسروی راد نویسنده و منتقد مشهدی درباره جریان نویسندگی در دوران معاصر گفت: برخی از داستان های امروزی فقط به مکان ها، رویدادها و آدم ها می پردازند و عمق و تأثیر خاصی ندارند، آنچه باید در کار انجام شود. ؟” خطوط و خراش های لازم در ذهن خواننده باقی می ماند.

وی ادامه داد: در نمایشنامه زمانی که نویسنده فردی با دید باز باشد، محصول تخیل خود را به یک اثر نمایشی تبدیل می کند، اما زمانی که قرار است کتابی بر اساس یک داستان تاریخی که مبنای واقعی داشته باشد، وجود دارد. محدودیت ها. «ما در رمان تاریخی تاریخ نخواهیم خواند، سعید تشکری و بسیاری از نویسندگان برجسته دیگر به تاریخ نپرداخته‌اند، بنابراین برای صمیمی‌تر کردن فلسفه وقایع و درک وجود رویدادها در رمان‌هایش، به این موضوع توجه چندانی نمی‌کند. خانه های مردم عادی به جای کار دانشگاهی.

خسروی راد درباره رابطه ظرف و ابژه در ادبیات گفت: ادبیات ما از آنجایی که با دوران طلایی اش تفاوت دارد، فقط برای یافتن ظرف مناسب است. اما ما هنوز به مرحله‌ای نرسیده‌ایم که بخواهیم چیزی بگوییم و ندانیم چطور، چون بعضی از نویسندگان اصلاً حرفی برای گفتن ندارند که می‌خواهیم دنبال ظرف مناسب بگردیم. رابطه بین ظرف ما و ظرف ما ارتباطی ندارد. تا زمانی که حرفی برای گفتن نداشته باشیم و تحت تأثیر آثار ۲۰۰ سال گذشته نباشیم و در رمان ها و داستان های کوتاه گیر کرده باشیم، به جایی نمی رسیم.

وی افزود: ما فقط نوشتن بلدیم، نمی دانیم چه بنویسیم و فقط مطالب غرب را کپی می کنیم. در ادبیات غرب هنر خلق می شود نه خلق هنری، اما مجسمه تکه تکه می شود، یک بار دست مجسمه و یک بار سر. بنابراین کار ما یکدست نیست، اما با نسل جدید می بینم که هیچ کس در تکنیک گرفتار نمی شود، بدون تلاش. به هر قیمتی، محتویات آنها را در یک ظرف بارگذاری کنید.

تشکری در دهه ششم زندگی خود بهترین آثار خود را خلق کرد

این نویسنده بیان کرد: سعید تشکری در جلسات عصر داستان در سال ۶۸ گفت ما باید داستان خودمان را بنویسیم و این فکر به همان مکتب خراسان رسید. یعنی خودش را پیدا کرد. وقتی نمی‌توانیم درباره کوچه‌مان، درباره معانی اطرافمان و درباره آدم‌های اطرافمان داستان بنویسیم، چرا باید داستان دیگران را بنویسیم؟ سعید تشکری دو کار بزرگ کردی انجام داد. اول اینکه به همین داستان های اطرافمان می پردازد چون فهمیده بود هر چقدر از امام رضا (ع) بنویسیم، باز هم کوچک است و ما غذایش را می خواهیم. داستان های امام رضا و حرم ها بی نقص نیست، اما نویسندگان مشهدی همچنان در حال تمرین رئالیسم جادویی هستند، در حالی که ما هنوز قصه هایمان را نگفته ایم و نمی دانیم که کوچه هایمان خاطره، طعم و بوی یکسانی دارند. بنابراین وقتی از فرم و محتوا صحبت می کنیم، باید بدانیم که محتوا داریم، اما باید آن را بفهمیم و با آن دوست باشیم، سپس می بینیم که خود فرم پیدا شده است.

وی افزود: مرحوم تشکری که نمایشنامه‌نویس، کارگردان، بازیگر و نویسنده بود، اما در داستان کاری کرد که پیش از او نبود، از جمله افزودن شخصیت‌پردازی در کارکردهای دیالوگ و اضافه کردن جنبه نمایشی به داستانش به احیای زا. در حالی که همه نسبت به این رویداد انتقاد داشتند. بخشی از روایت همیشه به دیالوگ سپرده می شود و اتفاقاً هیچ مشکلی در روند داستان وجود ندارد و بالعکس، داستان جذاب می شود و علاوه بر این، شبهه قادر مطلق بودن راوی رها می شود. . بنابراین گفتگو بخشی از روایت اوست.

وی در تشریح جوانمردی خلاقیت در ادبیات گفت: کارشناسان معتقدند که شاهکارهای ادبی در اروپا و آمریکا بین ۳۵ تا ۴۵ سالگی خلق شده است. از این آمارها مثلاً برخی از نویسندگان معتقدند خلاقیت نویسندگان ایرانی زود به پایان می رسد زیرا به مرور زمان منعطف می شوند و به سرعت جلوه های متوسط ​​را تولید می کنند. اگر به هنرمندان چهار دهه اخیر نگاه کنیم، این برایمان روشن می شود، اما در مورد مرحوم تشکری اینطور نیست. و اتفاقاً در سالهای آخر عمرش پربارتر بود و کارش مدام در حال پیشرفت بود و این آشنایی ها در آثار و سبک زندگی اش برایم جالب است.

در این مراسم از پوستر نهضت مطالعه دوازدهم (انتشار آستان قدس رضوی) برگرفته از کتاب سیره پیامبر(ص) پس از داستان امام رضا(ع) نیز رونمایی شد.

کتاب دوم غریب قریب در تابستان ۱۴۰۰ توسط زنده یاد سعید تشکری در ۵۶۰ صفحه توسط انتشارات آستان قدس رضوی تالیف و امروز با حضور جمعی از دست اندرکاران عرضه شد.

انتهای پیام/