مراقبت از دیابت از نظر تاریخی نژادپرستانه. فقط از کارشناس بپرسید


به گفته آرلین مارسیا توچمن ، مورخ ، دکترای تاریخ ، استاد تاریخ در دانشگاه واندربیلت در نشویل ، تنسی ، مراقبت از دیابت با شروع تعصب و نژادپرستی در گذشته مبهم شده است و میراث فریب در حال پیشرفت است.

تاچمن به تازگی کتاب “دیابت: تاریخ نژاد و بیماری” را منتشر کرده است ، کتابی که به طور گسترده مورد بررسی قرار گرفته است و نشان می دهد که محققان تعصب کلیشه های ژنتیکی در مورد گروه های مختلف نژادی ایجاد می کنند و نگرانی های آنها را در طول چند دهه تخریب می کنند.

او به ما توصیه می کند که محدودیت های منحنی را به مراقبت های پزشکی که بسیاری از سیاهپوستان آمریکایی درگیر آن هستند ، منتقل نکنیم و به تعصبات نژادی و قومی نسل پیشین تحقیقات دیابت و تعصبات پزشکان نپردازیم.

دکتر توچمن گزارش می دهد که در سال 1897 م توماس بی فوتچر از بیمارستان جان هاپکینز دیابت را در میان مردان سیاه پوست در ایالات متحده نادر اعلام کرده است. در سال 1931 م یوجین لئوپولد و جان هاپکینز معتقدند که میزان دیابت در بیمارانی که سیاه پوست شناخته شده اند و در میان سفیدپوستان یکسان است. در سال 1951 ، دکتر کریستوفر مک لافلین ، پزشک و محقق برجسته آتلانتا ، اعلام کرد که دیابت در بین زنان سیاه پوست در گرجستان در مقایسه با همه گروه های دیگر به طرز شگفت آوری بالا بود.

چه اتفاقی می توانست برای این سه بازپرس بیفتد که در فاصله نزدیک به نیم قرن به نتایج متضادی رسیدند؟

مطمئناً تغییرات اجتماعی وجود داشته است که می تواند بر میزان تشخیص دیابت تأثیر بگذارد ، از جمله افزایش شهرنشینی به دلیل مهاجرت بزرگ ، سازماندهی مجدد گسترده بیش از 6 میلیون ایالت سیاه پوست در ایالات متحده و آمریکای شمالی.

آرلین مارسیا توچمن

در واقع ، شواهد تاچمن نشان داد که محققان ، با اطلاعات پزشکی کافی در جوامع رنگی ، اولین کسانی نبودند که به درستی نتیجه گرفتند که سیاهپوستان در نیمه اول قرن بیستم از حفاظت ژنتیکی در برابر دیابت برخوردار بودند.

با استفاده از استدلال های مبتنی بر نژادپرستی ، این محققان استدلال کردند که این حفاظت فرضی از نژاد سیاه به همان اندازه ژنتیکی ابتدایی سیاه و سفید ناشی می شود و دیابت اغلب بیماری با درآمد بیشتر و گروه های “متمدن” است. و با این حال ، در اواسط قرن ، هنگامی که میزان دیابت در بین سیاه پوستان افزایش یافت و با افزایش ارتباط بین دیابت و فقر ، برخی از محققان استدلال کردند که “ظرافت” و “عزاداری”. هوش کمتر “بیماران رنگین پوست.

این الگوهای فکری اشتباه به محققانی که در مورد جوامع سیاهپوست بحث می کردند محدود نمی شد. توچمن در کتاب خود مستند می سازد که چگونه محققان آمریکایی چرخه یکسانی از تعصب و خطا را برای محاسبه انواع دیابت در بسیاری از اقلیت های قومی و فرهنگی دیگر ، از جمله یهودیان و سرخپوستان آمریکایی به کار برده اند.

علاوه بر این دو گروه ، محققان ابتدا فاش کردند که هر گروه به نحوی در برابر ژن دیابت محافظت می شود ، و سپس مستعد ابتلا به یک بیماری خودایمنی هستند ، یا به احتمال زیاد در میزان بالای دیابت و پیامدهای ضعیف مقصر شناخته می شوند.

Tuchman مستندات تاریخی گسترده ای ارائه می دهد که اکثر محققان اغلب بر اطلاعات کافی بهداشت عمومی متکی هستند و ژنتیک گروه های نژادپرست را به درستی درک نکرده اند تا کلیشه های مربوط به این گروه ها و سلامت آنها را تأیید کنند.

به عنوان مثال ، محققان به طور کامل به این نتیجه نرسیده اند که زیرساخت های بهداشت عمومی در بین سیاه پوستان در جنوب ناموفق بوده است ، و این ممکن است تشخیص های رسمی دیابت را در اوایل قرن بیستم کند کند. به محققان همچنین عادت دارند که در یک گروه ملی و فرهنگی متنوع از ملل آمریکا گرد هم آیند و افرادی را که تحصیل کرده اند به صورت نامناسب گروه جداگانه ای از مکزیک و ملیت قرار دهند.

این پیش فرض های اشتباه منجر به نگرش هایی شده است که موانع نهادی یا مراقبت های پزشکی ناکافی را برای بسیاری از افراد مبتلا به دیابت ایجاد کرده است.

توچمن استدلال می کند که این نیز به احتمال زیاد به ایجاد شکاف عمیق بین افراد مبتلا به دیابت بستگی دارد که آیا آنها مبتلا به دیابت یا دیابت نوع 2 هستند.

با انسولین درمانی در ابتدای قرن ، دیابت نوع 1 بیش از حد اغلب به عنوان یک طبقه متوسط ​​و بالای سفید دیده می شد. عدم درمان دارویی از نظر تاریخی بسیاری از بیماران را بدون داشتن یک شکل مناسب از تشخیص قبل از وضعیت کشنده آنها دچار مشکل کرده است.

سپس محققان دیابت اولیه پیشنهاد کردند که افراد مبتلا به دیابت نوع 1 بدون توجه به عوامل اجتماعی و اقتصادی در بازی ، نسبت به شهروندان معمولی مسئولیت پذیرتر و تعیین کننده تر بودند.

این نگرش در روزهای اولیه حمایت از دیابت عمدی و غیر عمدی بود زیرا والدین سعی کردند به کودکان مبتلا به دیابت کمک کنند تا قانونگذاران نیازهای متفاوت هر دو گروه را درک کنند.

هنگامی که انجمن دیابت در دهه 70 مطالعه کرد ، داستانهای مخاطبان اصلی تحت سلطه افراد مبتلا به دیابت نوع 1 بود ، که شواهدی را ارائه کردند که این سازمان با افرادی که فاقد رسانه بودند ، با 2 نوع دیابت – که شامل بسیاری از افراد رنگین پوست – در یادداشت پایانی به یک رابطه منتقل شده اند. تاچمن می نویسد که بین دو گروه یک گوه ایجاد می شود که بسیاری از طرفداران فقط برای تسخیر شروع به پیشروی می کنند.

در مصاحبه ای ، DiabetesMine از دکتر پرسید. توچمن می خواست در مورد این موضوع مطالعه کند و از درس بد تغییرات گذشته چه درسهایی می تواند بگیرد.

تفاوت بین تجربه و نوشتن “دیابت: تاریخ نژاد و بیماری” چیست؟

من یک مورخ پزشکی هستم و کتاب دوم را به پایان رساندم و به این فکر کردم که کجا می خواهم بروم. من می دانستم که می خواهم کاری در سابقه بیماری انجام دهم و صادقانه بگویم ، من از بیماری خاصی آگاه نبودم.

پدر من در سال 1985 مبتلا به دیابت تشخیص داده شد. او در اواسط 60 سالگی بود و کمی اضافه وزن داشت ، بنابراین پزشکان تصور کردند که او دیابت نوع 2 دارد. به نظر می رسد که او در واقع نوع 1.5 ، یا LADA (دیابت خودایمنی نهفته در بزرگسالان) را مصرف می کرد – تا زمانی که او حدود 25 درصد از وزن بدن خود را از دست نداد و متوجه شد که بدن او انسولین تولید نمی کند. اصلا بعداً او بیوه بود و من تصمیم گرفتم به نشویل بروم ، جایی که هستم. از آنجا که او اینجا بود ، و من بیشتر از منظور او از زندگی با دیابت مطلع بودم ، فکر کردم ، “چرا من اینطور به نظر نمی آیم؟”

یکی از اولین مواردی که به ذهن من رسید بحث در مورد دیابت بود که زمانی به عنوان یک بیماری یهودی تصور می شد. من مدتها پزشکی خواندم و فقط فکر کردم: “خدای من ، همه چیز در حال جمع شدن است!”

وقتی برای اولین بار شروع کردم ، فکر می کردم نژاد و دیابت یک فصل یا شاید یک بخش از یک کتاب اصلی خواهد بود ، اما وقتی دیدم کشورهای زیادی وجود دارند که بیشترین احتمال را دارند که به دیابت مبتلا شوند ، فکر کردم زمان بود من واقعاً می خواستم آن داستان را بگویم.

چقدر می خواهید از کتاب نویسندگان یا حامیان به همان اندازه که تغییر درخواست می کند ، بردارید؟

مهمترین نکته این است که بدانیم ما در گذشته ای بسیار طولانی مقصر بیماریها و گونه های آواره شده از سلامت ، بیولوژی یا رفتار بیماران و ظاهر بیماریهایی هستیم که برای مردم مفید است.

این می تواند ما را به سمت مسئولیت بسیار بیشتری ببرد که سلامت را تعیین می کند و مسائل اجتماعی را مشخص می کند ، و به طور خاص ، از طریق نژادپرستی ساختاری. اونجا تخت من میشه

اینطور نیست که ما نمی خواهیم انتخاب های سالم را تشویق کنیم و دوست نداریم یاد بگیریم که نمی توانیم بیماری های ژنتیکی را متوقف کنیم. س questionال این است که اولاً اگر منابع محدودی داریم ، کجا می خواهیم آنها را پیدا کنیم؟

ما بحث کتاب شما را در مورد نحوه اطلاع از پیش فرض ها در مورد نوع سیاست های دیابت قطع کردیم. آیا در طرح COVID-19 بازتابی از آن را می بینیم؟

به طور کلی ، و مورخان پزشکی به دلیل مصاحبه COVID-19 بسیار محبوب شده اند. من برای سردبیران مقاله ای نوشتم که در آن نگرانی خود را بیان کردم که یکی از توضیحات مربوط به تفاوت بین کشورهایی که با COVID-19 مشاهده کردم این بود که این جمعیت دارای دیابت بسیار بالا و سایر بیماریهای همراه است.

نگرانی من این است که به نظر می رسد می توانیم این میزان بالای COVID-19 را در دیابت بالا تشخیص دهیم ، هر دوی این نرخ های بالا منعکس کننده انواع دستگاه ها ، کارخانه های نژادپرستانه و زیرساخت هایی است که سیستم بهداشت فعلی را تعریف می کنند. در این رابطه ، من فکر می کنم که تاریخ می تواند چارچوبی مفید برای دیدن چیزهایی فراهم کند که در غیر این صورت امروزه برای ما نامرئی هستند.

اعلامیه “دیابت: مسابقه و داستانهای دیسا” در سال جدید اعتراض به وحشیگری سیاسی و سیستمیک و در زمانی است که جامعه پزشکی موانع جدی نهادی را برای مراقبت از جوامع پزشکی رهبری می کند. همرنگ

جو بایدن رئیس جمهور کوهورت اخیراً انتصاب دکتر مارسلا نونز اسمیت ، اولین مشاور رئیس جمهور ، هدفش مبارزه با نابرابری نژادی در مراقبت های بهداشتی است.

در گروه های حمایتی دیابت ، همچنین باید در مورد فقدان فراگیر ، با رویدادهایی مانند اولین اجلاس مجازی ملی رنگین پوستی با دیابت (POCLWD) و سازمان های گیاهی جدید مانند تنوع در دیابت (DiD) ، آشنا شد. به صحنه

کتاب تاچمن موضوع بحث اخیر Phyllisa Deroze ، PhD ، وکیل دیابت و استاد ادبیات انگلیسی در فلوریدا بود. دروزه گفت که این کتاب توسط اعضای گروه مورد بحث قرار گرفته است تا نگرانی های خود را در مورد کمبود دیابت مورد بحث قرار دهند که آنها قبلاً نمی توانستند به طور مختصر بیان کنند.

فیلیسا دروز

او گفت: “آنچه من فکر می کنم کتاب او برای ما انجام داد …” ارائه زبانی است که شاید ما در آن تجربه داشته ایم. ” کتاب را بخوانید ، تصویر واضح تری از جایی که آن تجربیات هستند دریافت می کنید.

تحقیقات Tuchman این تجربیات را در زمینه ای قرار داد.

مانند پدر Tuchman ، Deroze اخیراً پس از سال ها درمان دیابت تخصصی 2 مبتلا به LADA تشخیص داده شد. تشخیص جدید برای Deroze تعجب آور نیست ، زیرا مدتهاست مشکوک است که تشخیص دیابت نوع 2 او کافی نیست.

در سال های اخیر ، دو تولیدکننده مختلف دیابت درخواست آزمایش اتوآنتی بادی را داده اند که دارای ویژگی های ژنتیکی برای نوع 1 دیابت است ، اما هر بار رد شده است. سرانجام ، OB-GYN او دستور آزمایش داد و از قبل به درستی شناخته شده بود. او معتقد است که آزمایش بدن رد شده است ، زیرا او یک زن سیاه پوست بود و کلیشه ای برای برخی از انواع دیابت بسیار آسان می شود.

دروزه می گوید: “من در حال بررسی احساسات خودم (در مورد تشخیص نادیده گرفته شده) بودم و کتاب آرلین را شخصاً سابقه دیابت در آمریکا و نژادی شدن دیابت در آمریکا داشتم.” “در این مرحله ، من به وضوح می توانم داستان را ببینم ، و اینکه چقدر قوی با احساس من ارتباط دارد.”

کاری که Deroze انجام می دهد ادای احترام به تعصبات انسانی جامعه پزشکی در برابر این موسسات رنگی است. او تعجب می کند که چگونه بسیاری دیگر در طول تاریخ نتوانسته اند تشخیص صحیح دیابت را به دلیل رنگ پوست خود یا به دلیل بخشی از اقلیت فرهنگی دریافت کنند.

“نابرابری به معنای نفی دسترسی به CGM (هوشیاری مداوم گلوکز) و … برای نقطه درمان بسیار ارزشمند است ، تشخیص اشتباه داده می شود. این بدان معناست که وقتی در جلسه یا موسسه ای با پزشک خود هستید ، بد یا بی ادبانه صحبت کنید ، “او گفت:” این ارتباط چیزی است که من سعی می کنم در اینجا انجام دهم. “

دیدگاهتان را بنویسید